برخيز و بيا تا براي دل ما
حل کن به جمال خويشتن مشکل ما

يک کوزه شراب تا بهم نوش کنيم
زان پيش که کوزه‌ها کنند از گل ما

چون عهده نمي‌شود کسي فردا را
حالي خوش کن تو اين دل شيدا را

مي نوش بماهتاب اي ماه که ماه
بسيار بتابد و نيابد ما را

قرآن که مهين کلام خوانند آن را
گه گاه نه بر دوام خوانند آن را

بر گرد پياله آيتي هست مقيم
کاندر همه جا مدام خوانند آن را

گر مي نخوري طعنه مزن مستانرا
بنياد مکن تو حيله و دستانرا

تو غره بدان مشو که مي مينخوري
صد لقمه خوري که مي غلام‌ست آنرا

هر چند که رنگ و بوي زيباست مرا
چون لاله رخ و چو سرو بالاست مرا

معلوم نشد که در طربخانه خاک
نقاش ازل بهر چه آراست مرا

خیام

سر من از ناله‌ي من دور نيست

ليک چشم و گوش را آن نور نيست

تن ز جان و جان ز تن مستور نيست

ليک کس را ديد جان دستور نيست

آتشست اين بانگ ناي و نيست باد

هر که اين آتش ندارد نيست باد

.... .

مولوی